مقايسهی مؤلفههای بهزيستي معنوي با شادکامي و سلامت عمومي در دانشجويان دانشگاه شهید باهنر و حوزههای علمیهی شهر کرمان

سابقه و هدف: معنویت یکی از مهم­ترین عامل­های افزایش شادکامی و سلامت عمومی گزارش شده است. با توجه به اینکه محیط، یکی از عامل­های ایجاد بهزیستی معنوی است؛ این پژوهش با هدف بررسي مقايسه­یي رابطه‌ی بهزيستي معنوي با شادکامي و سلامت عمومي در دانشجويان دانشگاه شهيد باهنر و حوزه­های علمیه‌ی شهر کرمان انجام شده است. روش کار: این پژوهش از نوع علی - مقایسه­یی و جامعه‌ی آماری آن شامل همه‌ی دانشجویان دانشگاه شهید باهنر و حوزه­های علمیه‌ی شهر کرمان است. بدین صورت که 376 نفر از دانشجویان دانشگاه شهيد باهنر به‌روش نمونه‌گيري تصادفي خوشه­یي چندمرحله­یي و 274 نفر از دانشجویان حوزه­هاي علميه، به‌روش نمونه­گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای اندازه‌گیری شامل پرسش‌نامه‌های بهزيستي معنوي (SWB)، شادکامي آکسفورد (AHQ) و سلامت عمومي (GHQ-28) است. داده‌ها با استفاده از روش­های رگرسیون چندگانه، آزمون­های تی مستقل و یومن ویتنی تجزیه و تحلیل شد. در این پژوهش همه‌ی موارد اخلاقی رعایت شده است. علاوه‌براین، نویسندگان مقاله هیچ‌گونه تضاد منافعی گزارش نکرده‌اند. یافته‌ها: نتايج پژوهش نشان داده که بین بهزيستي معنوي، بهزیستی وجودی و بهزیستی مذهبی با شادکامي، رابطه‌ی مثبت وجود دارد (001/0>P)، درحالی‌که هر سه با سلامت عمومی رابطه‌ی منفی دارند (001/0>P)؛ همچنین بهزيستي معنوي و شادکامي تفاوت معناداري در دانشجویان دانشگاه شهید باهنر و حوزه دارند (01/0>P)، اما تفاوت دو گروه در سلامت عمومی معنادار نیست (05/0<P). نتیجه‌گیری: بر اساس نتایج پژوهش، سطح بالاتر بهزیستی معنوی و شادکامی در حوزه­های علمیه، نشان‌دهنده‌ی اثر معنويت موجود در این مدارس، در متغیرهای مورد بررسی است و لزوم توجه به جنبه­هاي معنوي و تلاش برای رشد و توسعه‌ی آن را گوشزد مي­سازد.