مقایسهی ارتباط تعهد مذهبی با میزان پایداری ازدواج در دو گروه از زوجین متقاضی طلاق و عادی شهر تهران

سابقه و هدف: پدیده‌ی طلاق یکی از بحران‌هاي خانوادگي و اجتماعي است که موجب فروپاشی بنیان خانواده می‌شود. هدف از این مطالعه مقایسه‌ی ارتباط تعهد مذهبی با میزان پایداری ازدواج در دو گروه از زوجین متقاضی طلاق و عادی شهر تهران است. روش کار: اين پژوهش از نوع علی - مقایسه‌یی است و جامعه‌ی آماري آن را كليه‌ی مردان و زنان متقاضي و غيرمتقاضي طلاق منطقه‌ی جنوب شهر تهران تشكيل دادند که به صورت تصادفی انتخاب شدند. حجم نمونه 250 نفر (150 مرد و 100 زن) بود كه از اين تعداد 100 نفر متقاضي طلاق و 150 نفر غيرمتقاضي طلاق بودند. ابزار گردآوری اطلاعات در این پژوهش شامل پرسش‌نامه‌های تعهد مذهبی و ناپایداری ازدواج بود. در نهایت داده‌های به‌دست‌آمده با روش‌های آماری توصیفی (میانگین و انحراف استاندارد) و تحلیل رگرسیون بررسی شد. در این پژوهش همه‌ی مسائل اخلاقی رعایت شده است و نویسندگان مقاله هیچ‌گونه تضاد منافعی گزارش نکرده‌اند. یافته ‌ ها: یافته‌های پژوهش نشان داد میزان ضریب رگرسیون برای مؤلفه‌ی تعهد مذهبی درون‌فردی 27/0-؛ و برای مؤلفه‌ی تعهد مذهبی بین‌فردی با ناپایداری ازدواج 34/0- بود. نتیجه ‌ گیری: بر اساس نتایج به‌دست‌آمده، تعهد مذهبی در سطح روابط بین‌فردی و درون‌فردی موجب افزایش انعطاف‌پذیری در روابط زوجین می‌شود و میزان ناپایداری ازدواج را کاهش می‌دهد. استناد مقاله به این صورت است : Radmehr H, Shams J. Examining the association between religious commitment and marital stability among divorce-seeking and normal couples in Tehran. J Res Relig Health. 2019; 4(5): 77- 86. DOI: https://doi.org/10.22037/jrrh.v4i5.15324